Here Comes The Sun

Ξυπνάς αποφασισμένος να πας σ αυτή τη δουλειά που έχεις Γλυφάδα και όλο το αναβάλεις.

Ανοίγεις ραδιόφωνο αγαπημένο κομμάτι ανοίγεις παράθυρα τρελός ήλιος. Η απόφαση σου μόλις γαμήθηκε πάμε για καφέ.

Στο μετρό βρίσκω την  Κ να μιλαει με έναν πάππου που μόλις γύρισε από μπάνιο. Λένε για τα οφέλη του ήλιου και της θάλασσας.

Με πιάνει το παράπονο ακόμη και σήμερα με τέτοιο ήλιο και γελάνε μόνο τα παιδιά και οι σκύλοι. Στο Σύνταγμα τα παιδάκια με τις free hugs μας πλακώνουν στις αγκαλιές.

-Πήρα τέσσερεις εσύ;

Μετά το καφέ γυρίζω με τα πόδια. Μαζεύω εικόνες, η φωτογραφική στη τσέπη τις κλέβω με τα μάτια. Κάτω από την Ακρόπολη μια μαύρη διαβάζει ένα χιλιοταλαιπωρημενο λεξικό. Πάλι ντρέπομαι να της ζητήσω να τη φωτογραφίσω πάλι το μετανιώνω.

Περπατάω μηχανικά διαδρομή αγαπημένη, παλιά όταν έμενα Ψυχικό τέτοιες μέρες ανέβαινα στο Αττικό Άλσος να φορτίσω μπαταριές. Τώρα έχω άλλη καβάντζα αλλά δεν μ αφήνουν ήσυχη.

Γερασμένο καμάκι κάθεται δίπλα μου. Μέχρι να το διώξω έχει προλάβει να μου πει ότι έχω ωραίο στυλ και ότι μοιάζω με γαλλίδα. (Μ αυτή τη μύτη ρε φίλε;)

Βάζω να παίξει η λίστα με τα favorites. Ξεκινάω να γράφω αυτό στο μυαλό μου.

Οκ την κηρύξαμε την Άνοιξη επισήμως. Να δούμε θα κρατήσει αρκετά αυτή τη φορά;