Και ας συννεφιάζει σαν σε σκοτάδι.

Αναπνέω καθαρά, βλέπω τα πάντα παγωμένα, διάφανα, ζωντανεύω αποτομα, ξυπνάω ομορφαίνω. Σκέφτομαι πιο ευτυχισμένα ξεχνάω τους θυμούς μου.

Μου ψιθυρίζουν παλιές αναμνήσεις. Βρομόλογα που με κάνουν να γελάω.

Καυλα είσαι σκέτη καυλα. Τις σκιές σου τις διώχνω.

Στο τραίνο είμαι με πέντε αγόρια. Το φως ανοιχτό κοιτάμε ολοι στο τζαμί απέναντι μας την αντανάκλαση του άλλου, χαζεύουμε. Εγώ στο δικό μου τζάμι το καθρέφτισμα του άλλου απέναντι που κοιτάζει εμένα στο τζάμι, που κοιτάζω αυτόν.

Κάποιος κλείνει το φως απότομα θέλω να γελάσω δυνατά που με το σκοτάδι στα τζάμια χαθήκαμε.

Take her back in time to the place before it happened
Before it happened
Take me back to the roadside where it happened
Before it happened, where it happened

Δεν τις διαλέγω τις αισθήσεις με παιδεύουν αυτές. Με παίζουν.

Φοίνικας λέω είμαι. Με τη φωτιά και το θάνατο πετάς.

Ένα μήνυμα από το μικρό. “Με τρέλανες! Το ξέρεις”.

Χωρίς ερωτηματικό.

Το ξέρω.

Με βάζεις για ύπνο.

Με σκεπάζεις.

Ξυπνάω απότομα.

Σκέφτομαι να το γράψω. Κοιμάμαι και το πρωί σε ξεχνάω γιατι έτσι πρέπει. Ξεχνάω και αυτό που θέλω να γράψω.

Το θυμάμαι ξανά σ ενα ύπνο ταραγμένο.

Με βάζεις για ύπνο.

Με σκεπάζεις να μην κρυώσω.

Ξυπνάω και σε ξεχνάω.

Κοιμάμαι ξανά.

Με έναν ύπνο ταραγμένο.

Κρυώνω.

Και πολλές ρακές.

Και κονιάκ με πουράκια.

Και γλυκά απο το max perry.

Και δίσκους 45 στροφών.

Και ας λείπεις εσύ.

Και ας λείπω και εγώ.

Αγάπη υπάρχει.

Και ας μην είναι η δική μας.

Κάπως έτσι ξέχασα να θυμώσω να αντιδράσω να μελαγχολήσω να είναι όλα κανονικά.

Οι Λόλες μου προσπαθούσαν να καταλάβουν ποια φάση περνάω και γελάγαμε και μ αυτό.

Τώρα που ακούνε τους εφιάλτες που βλέπω αναρωτιούνται αν πέρασα όντως κάποια από τις φάσεις ή απλά τα έχω χάσει.

Ειδικά αυτό που κοιμάμαι σε ένα άδειο σπίτι που είναι λέει το παλιό μου αλλά δεν μοιάζει καθόλου και σηκώνομαι να φύγω για να μην με βρουν εκεί και καταλαβαίνω ότι κοιμάμαι δίπλα σε μια νεκρή και κοιτάζω το πτώμα και είμαι εγώ. Μόνο που έχω πολύ λεπτά χέρια και ακούνητα κάτι που είναι λογικό σε πτώμα αλλά εγώ φρικάρω γιατί ούτε εγώ δεν αντέχω να βλέπω τόσο φρίκη όνειρα.

Εντάξει ψυχολόγοι θα ασχοληθούνε γιατροί θα γελάσουνε δεν είχα φάει κάτι περίεργο δεν είχα πιει τίποτα.

Μετά είδα ένα λιγότερο χειρότερο μετά δεν κοιμάμαι καθόλου και τα σκ που κοιμάμαι ως το μεσημέρι τελειώνω όλες τις δουλειές που έχω αφήσει μισές.

Ξέρεις όλα όσα δεν έκανα όταν έπρεπε.

Γιατί εκεί μετράμε όλοι τα λάθη μας.

Όχι σ αυτά που κάναμε αυτά για κάποιο λόγο τα υπερασπιζόμαστε μέχρι αηδίας.

Αλλά σ οτι δεν κάναμε σ αυτά που αφήσαμε ατέλειωτα σ όσα δεν είπαμε σε εκείνο το φιλί που παρατήσαμε στη μέση στα χαστούκια που δεν σηκώθηκε το χέρι να δώσει σε εκείνον τον ύπνο που δεν ήταν όνειρο δεν ήταν εφιάλτης δεν ήταν και δεν έγινε κανενός πραγματικότητα.

Τότε που έπρεπε να φύγω και έμεινα, τότε που έφυγα και δεν έπρεπε, τότε που δεν ήρθα και το μετάνιωσα.

Και μ αυτή τη σκέψη ξυπναω το μεσημέρι. Πως θα τελειώσει ότι έμεινε μισό. Πως θα γεμίσουν τα κενά σ αυτά που αφήνουμε κάθε φορά πίσω μας.

Είναι ξέρεις κάποιες ιστορίες μισές που δεν μπορώ μονάχη μου να τις γράψω δεν ξέρω το τέλος.

Αφού κανείς άλλος δεν ξέρει την απάντηση καλυτέρα από αυτόν που έκανε την ερώτηση εξ αρχης.

Ξέρεις τι εννοώ έτσι δεν είναι; Ότι όλοι τις στιγμές που θα ενωθούν τα κομμάτια τις τρέμουμε σαν εφιάλτες στα άσχημα βράδια

μας.

Και τις αγαπάμε περισσότερο.

Τα φεγγάρια οι πλανήτες ο Ερμής οι Σκορπιοί και άλλα ζώδια του χειμώνα κυρίως.

Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Τα όνειρα που βλέπω φρικάρουν ακόμη και εμένα.

Ύπνος μαρτύριο ίσως να φταίει που ακόμη δεν έχω συνηθίσει τους ήχους από το καινούργιο σπίτι και τρομάζω με το παραμικρό. Ίσως που ότι με τρομάζει δεν μπορεί πια να με ξαφνιάσει.

Στο νέο γραφείο έχω πάει μόνο μια κούπα σε μια εβδομάδα μάλλον θα ξαναλλαξω πάλι. Δεν γκρινιάζω για τίποτα έχω γίνει μια καλή και βολική Frances. Μετά τη λοβοτομή.

Με τη ξανθιά προγραμματίζουμε την αμοιβαία μας μετακόμιση όταν θα μείνει έγκυος και θα αλλάξουμε σπίτια. Αυτή στο μεγάλο της αδελφής της  που μένω εγώ και εγώ απέναντι στο καινούργιο του ζεύγους.

Τίποτα δεδομένο τίποτα σταθερό τίποτα ίδιο. Ούτε το παρελθόν μας. Για το μέλλον γάμα τα. Ο αστρολόγος του γραφείου τις τελευταίες μέρες κουναει το κεφάλι του πανικόβλητος μονολογώντας θεέ μου τι έρχεται. Όταν τον ρωτάμε μας λέει ένα μεγάλο σκάνδαλο. Μια μεγάλη ανατροπή.

Ανεβήκαμε στη ρόδα μας ανέβασε πολύ κατεβηκαμε αποτομα κρατηθείτε στροφή θα πέσουμε!

Δεν μου βγαίνει η φωτογραφία με χαμόγελο. Και ας γεμίζουν οι φίλοι το χρόνο μου τον αδειάζει η σκέψη σου. Η μαύρη τρύπα του γέλιου μου.

Δίνω παίρνω. Τι δίνω τι παίρνω; Δεν δίνω δεν παίρνω.

Και πιο πολύ μου έχει κολλήσει στο μυαλό η φράση «μ αυτά τι παίρνω;»

Παραμονές των γιορτών μιλάγαμε με έναν πελάτη ιδιοκτήτη γνωστού ταχυφαγείου της περιοχής. “Ρωτάνε λέει όλοι τι κανόνισα για τις γιορτές; Πώς να γιορτάσω ρε παιδιά; Όταν πριν το κλείσιμο κάθε βράδυ έρχονται νέα παιδιά εκεί γύρω στα 30 σαν εμένα και εσένα καλοντυμένα με τα χέρια γεμάτα ψιλά και με ρωτάνε μ αυτά τι παίρνω;

Το πάλεψα πολύ να μην είναι bitter το πρώτο ποστακι του 12 αλλά. Αλλά!

Την Ρικάκη την έχω γνωρίσει με αφορμή μια ταινία της για την απώλεια.

Μέσα από ένα σαιτ που είχε στήσει και έστελνες μια ιστορία σου για την απώλεια με σκοπό να χτισει γύρω από αυτές την νέα της ταινία και μετά να τις εντάξει σ αυτήν.

Μ άρεσε όλο αυτό που είχε στήσει με τις αληθινές ιστορίες και πως μέσα από λέξεις που κυκλοφορούσαν στο δίκτυο θα έβγαιναν εικόνες και κάτι που θα ξεκινούσε από μένα θα κατέληγε κάπου αλλού. Είχα χάσει και τον παππού μου τότε κάπου ήθελα να τα πω και έγραψα και εγώ κάτι.

Γι αυτό όταν μας έστειλε μαιλ και μετά μας πήρε τηλέφωνο να συμμετέχουμε στα γυρίσματα μέσα από το Παιχνίδι της Αφής το είδα πράγματι σαν παιχνίδι και ας έπαθα πλάκα σε εκείνο το γύρισμα την ώρα που το αντικείμενο που έπιασα στα τυφλά είχε κατά διαβολική σύμπτωση (;) σχέση με τον άνθρωπο του οποίου την ιστορία θα έλεγα και μετά δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη το όνομα μου δεν θυμόμουν. Και πάντα όταν λέω την ιστορία σε φίλους λέω ότι είναι τρομακτικό όταν κάτι που αφηγείσαι  προσπαθήσεις να το πεις με τα μάτια δεμένα και δυνατά είναι σαν να το ξαναζείς λεπτό προς λεπτό όσο και αν δεν το πιστεύεις. Και ότι ένιωθα εκείνη την ώρα σαν παιδί που το έχουν βάλει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και φοβάται.

Αυτό που με είχε σοκάρει τότε ήταν που ένα από τα παιδιά που είχε στείλει και τη δική του ιστορία για την απώλεια είχε χαθεί ο ίδιος στο ενδιάμεσο. Και αν δεν είχα διαβάσει πάλι τυχαία την ιστορία του πάλι σε ένα σαιτ θα πίστευα ότι ήταν εύρημα της ταινίας αυτό με την ιστορία μιας απώλειας σε μια ταινία για την απώλεια.

Και που η ταινία παίχτηκε Αύγουστο πρώτη προβολή δυο μέρες πριν την ημερομηνία θανάτου του παππού μου και δεν το είχα πει σε κανέναν τότε παρά μόνο μετά από ένα ή δυο χρόνια έδωσα στη ξαδέρφη μου και την αδελφή μου να διαβάσουν το βιβλίο με το σενάριο έτσι για να το ξέρει και κανένας άλλος αυτό ήταν το δικό μου μνημόσυνο.

Την θυμάμαι τη Λουκία γλυκύτατη να μιλάμε στο Σινέ Ψυρρή και να μου λέει ότι είχε χάσει και εκείνη εκείνο το διάστημα κάποιον δικό της και γι αυτό τη συγκινούσε η δική μου ιστορία. Απώλειες που σου αφήνουν χαμόγελα στη ψυχή.

Ξαφνιάστηκα σήμερα που διάβασα ότι έφυγε η Ρικάκη. Νόμιζα ότι είναι από αυτές τις φάρσες που θέλουν διάσημους να πεθαίνουν. Δεν ήξερα ότι είναι άρρωστη ξεχνώ πόσο εύκολο είναι να χαθούν οι άνθρωποι εκτός από το χαθείς με τους ανθρώπους.

Θυμάμαι στο γύρισμα που είχε μια τρελή παγωνιά  και αντί για καφέ ζήτησα κονιακάκι. Ταίριαζε και με τις απώλειες μας. Στα μαιλ μου που δεν σβήνω ποτέ έχω κρατημένο το ευχαριστώ της για εκείνη την μέρα:

Agapitoi synergetes tou HOLDME

Efxaristo poli gia to simerino xeimerino proiono pou moirastikame
kai gia to tropo me ton opoio mas ebisteftikate tis istories sas
Tha eimaste se epafi gia kathe exelixi tis tainias

Sas xrostao to party……..vevea otan oloklirothei I tainia

Kai eplizo na eimaste akomi arketa akmaioi gia glenti …….
Ennoo na ginei syntoma….

Kai opos eipame exo dosei ta onomata sas sto tameio tou Comedy Club
ean thelete na erthete me parea gia gelia..
Efxaristo kai pali

LUCIA

P.s hold me goes on……

THANK YOU…………‏

Είδα ένα όνειρο. Ένα άσχημο όνειρο.

Κάπου ανάμεσα της μιας και της άλλης χρονιάς. Τρώω φλασάκια. Τίποτε πολύ δεν είναι αρκετό για να τηρήσεις κάποιους κανόνες και υποσχέσεις. Εννοώ όσο και να υπερβάλω πάνω μου το καθετί έχει το κομμάτι που του αρμόζει.

Έτσι και το κεφάλι όσο και να το γεμίσω με άλλα πράγματα αυτό θα σκεφτεί τα δικά του. Έτσι και το σώμα όσο και να το γεμίσω με απολαυσεις αυτό θα ματώσει από τις πληγές του.

Ότι και να κάνω εγώ όσο και να προσποιούμε ότι αυτή η χρονιά δεν υπήρχε δεν την έζησα δεν με έκανε κομμάτια ότι όλα είναι καλά έλα να ανάψουμε πυροτεχνήματα και να φιληθούμε ψεύτικα εγώ ξέρω.

Και εσύ ξέρεις.

Όσα ψέματα και να πω σε όλους ότι δεν θυμάμαι τη μισή χρονιά το μέσα μου ξέρει ότι το πιο δύσκολο είναι να ξεχάσω και την άλλη μισή.

Έτσι. Πρέπει .

Αφού δεν είναι ολόκληρο το μισό δεν υπάρχει.

Είναι λες που είναι αυτή η γαμοεποχή των απολογισμών που σε κάνουν έτσι; Που σε βάζουν με το έτσι θέλω να σκεφτείς να θυμηθείς να  γυρίσεις με το ζόρι να αντικρίσεις τα συντρίμμια πίσω στο χρόνο;

Δεν. Δεν θέλω.

Δεν θα το κάνω. Δεν θα με πείσει κανείς και τίποτα γι αυτό. Σαν να μην υπήρξε. Σαν να μην έγινε.

Έτσι. Πρέπει.

Μόνο έτσι επιβίωσα μόνο έτσι θα τα καταφέρω. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και ας χαρίζω έτσι στο πουθενά ένα χρόνο και άλλον μισό από τη ζωή μου. Κάθε τι έχει το τίμημα του. Ας πάρει και ο χρόνος αυτό που πρέπει να πληρωθεί.

Είδα ένα όνειρο. Ένα άσχημο όνειρο. Ας το ξεχάσουμε τώρα.

Στολίσανε στο δρόμο μας.

Έχει αρχίσει να μ’αρέσει εδώ.

Ακούμε αδυναμίες.

Δεν διαβάζω. Δεν γράφω. Δεν γυρνάω.

just play

The Saint Petersburg Disco Spin Club — Love Spin

Mark Lanegan – Burning Jacob’s Ladder

Placebo and David Bowie – Without You I’m Nothing 

Massive Attack vs Burial – Four Walls

drog_A_tek – Homeland II

Tindersticks – Medicine 

και επειδή στολίσαμε κιόλας…

Μάρθα Φριτζήλα-Τα κάλαντα

Μια χειμωνιάτικη Κυριακή που ξυπνάς με παρέα και δεν σε κρατάει μέσα καμία υποχρέωση ούτε οι άπειρες δουλείες

ούτε που το υποσχέθηκες να ξεκουραστείς λίγο επιτέλους.

Και φτιάχνεις το καφέ που σ αρέσει και αγοράζεις εφημερίδες που δεν θα διαβάσεις και μόνο τα γυαλιά να μην ξεχάσεις,

και βάζεις τέρμα τη μουσική και δεν έχει κίνηση προς Σούνιο και είναι η θάλασσα ετσι όπως σ αρέσει και ακόμη πιο πολύ,

και θες να φωνάξεις απο χαρά που δεν σου κρύβεται ο ήλιος και απλά γελάς έτσι μόνο και μόνο για να ακούσεις τον ήχο,

να μην τον ξεχάσεις ξανά. Να μην σου ξαναφύγει!

Πόσο καιρό είχες να με κάνεις να γελάσω νομίζω απο ποτέ. 

Είναι αυτο το ασημί της που με τρελαίνει και δεν μπορώ να σου δώσω να το καταλάβεις,

όχι το πως γυαλίζει η θάλασσα αλλά το πως γυαλίζουν τα μάτια μου πάνω της.

Και με ξαφνιάζει λίγο που δεν με αναγνωρίζω γιατί δεν τα συνηθίζω τόσο κόκκινα τα χείλη ούτε αυτό το χρώμα στα νύχια

αλλά  κοιτάω στο καθρεφτακι και δεν βλέπω ουτε φίλους ουτε εχθρούς πια εκει.

Εμένα μόνο που δεν χάθηκα και ας το προσπάθησες.

Αν στο έκανα ταινία θα είχε πολυ ταχύτητα τέρμα τη μουσική

ήλιο πολύ τη στροφή εκείνη που σ αρέσει,

την ανάσα που παίρνω οταν ανεβαίνω στο βράχο επάνω με τα μάτια κλειστά.

Μια φωτογραφία που με βγάζεις κρυμμένη πίσω από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Όμορφο. Όμορφη.

- Μέχρι που θα πάμε;

- Μέχρι όσο αντέξουμε.

Στο θέατρο εχθές έλεγε για τις αναμνήσεις. Ότι είναι θυμός πίκρα και τύψεις.

Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα τον άλλο τίτλο. Για την Ατελείωτη Λιακάδα στο Μυαλό μας.

Και μετά η Τσανακλίδου τραγουδάει το Αυτή η Νύχτα Μένει και εγώ κοιτάω ψηλά τα φώτα.

-Έχεις δει πως παγιδεύει το καπνό το φως; Μαγεία. Δεν μπορεί να ξεφύγει.

Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια…

Ξυπνάω και έχει ήλιο και θα πάμε στη θάλασσα…

Και τι με εχει πιάσει τώρα και σβήνω φωτογραφίες;

Λιγάκι ανόητο ίσως και πολύ δεν νιώθω και ο πιο λογικός άνθρωπος του κόσμου δεν την αντέχω κιόλας τη λογική δεν μου δίνει καμία απάντηση ποτέ της.

Έχω ανοίξει και όλες τις κούτες και πάλι θέλω να φύγω,

ησυχία δεν βρίσκω πουθενά, σε τίποτα, με κανέναν.

Επίτηδες ανακατεύω καλοκαιρινά με χειμωνιάτικα, τα βιβλία που μισώ με μουσικές που αγαπάω.

Τίποτα να μην έχει νόημα να μην ταιριάζει μεταξύ του να μην είναι δικό μου.

Ο Κ το προσέχει όταν φτιάχνει μια πολυθρόνα, το παλιό σου το σπίτι είχε μια αρμονία εδώ δεν έχεις ταιριάξει τίποτα…

Φτιάχνω το δέντρο με τα κορίτσια κάνω οτι δεν ακούω άλλος φοράει τα ακουστικά άλλος έχει πρόβλημα επικοινωνίας.

Ενα πιτσιρίκι ξανθό έχει έρθει στο ικεα πανω μας και τον κοιτάει στα μάτια.

-Δικό σου;

-Οχι μαλακισμένο. Τα ακουστικά θα κοιτάει…

Τα Σαββατοκύριακα ξυπνάω απο συνήθεια νωρίς παίρνω ενα ντεπον και ξανακοιμαμαι από αντίδραση.

Κάνω μπάνιο συνέχεια με ενοχλεί το  τσιγάρο πάνω μου εγώ δεν καπνίζω δεν μου λείπει κιόλας οι ανάγκες ειναι περίεργο πράγμα όταν δεν καταπιέζονται.

Μου έλειπε αυτη η ελευθερία να μπορώ να βλέπω τους φίλους μου χωρίς να πρέπει

να αρέσουν σε κανέναν, να αφήνω τη τηλεόραση να παίζει βλακείες

να μην ακούω ειδήσεις με τίποτα να βγαίνω ξυπόλυτη απο το μπάνιο να αφήνω νερά παντού

να μην με νοιάζει ποιος μου λέει ψέμματα ποιος με πληγώνει everybody lies όχι σ εμένα πια και μ αυτό μετράω το κόσμο.

Βλέπουμε τον τυρανόσαυρο δεν μπορώ να πεθαίνουν σκυλάκια στα έργα βάζω τα κλάματα γιατι αυτοί οι γάμο αγγλοι είναι τόσο σκληροί στις ταινίες τους;

Λεει και αυτην την ατάκα για την επίδραση που έχουν κάποιοι άνθρωποι στους γύρω τους που όταν περνάνε η επιφάνεια του νερού στα ποτήρια

κάνει κύκλους και αρχίζω να σκέφτομαι, πως σταματάει τώρα αυτό,  πίνω το havana σαν νεράκι  το πρωί διψάω

και σκέφτομαι λίμνες που θέλω να τις πιω να σταματήσω να βλέπω τους κύκλους πάνω τους.

Συνδέω τον εκτυπωτή, κατεβάζω τα office  και ενα δυο αλμπουμακια καινούργια πηδάω τη σύνδεση του γείτονα που κλέβω

καθένας και οι νόρμες του μπορεί να βάφω λάθος τα μάτια μου κάθε πρωί αλλά έτσι και αλλιώς

όλα λάθος χρώμα έχουν τι σημασία έχει τι βλέπεις εσύ;

Τι σημασία έχει πως περνάω; Τι σημασία έχει τι φαίνεται;

Οχι για σένα, για σενα ξέρω όλα φαίνεσθαι είναι.Γι αυτό τις σβήνω δεν θέλω να τις βλέπω.

Μ έχασες έτσι;  Ναι οκ αυτός ηταν και ο σκοπός.

(artwork by George Skiloyannis)