It’s more than rain that falls on our parade tonight
it’s more than thunder it’s more than thunder
And its more than a bad dream, now that i’m sober
it’s more than a swindle this crooked card game
Nothing but sad times, Nothing but sad times

none of our pockets are filled with gold
nobody’s caught the boquet
there are no dead presidents we can fold
nothing is going our way

And its more than trouble, i got myself into
it’s more than woe-be-gotten grey skies now
And its more than a bad dream, now that i’m sober
theres no more dancing, there is no more dancing
And its more than trouble, i got myself into
Nothing but sad times, Nothing but sad times

and it’s more than goodbye I have to say to you
it’s more than woe-be-gotten grey skies now

Ας πούμε ότι σου δινόταν η ευκαιρία  να αλλάξεις κάποιες στιγμές. Κάποια από τα ναι ή κάποια από τα όχι σου. Ας πούμε ότι πηγαίνεις πίσω στις στιγμές που έκανες τις επιλογές σου. Για να αλλάξεις τα λάθη σου να διορθώσεις ότι πιστεύεις ότι σε κάνουν τώρα να νιώθεις έτσι. Θεατής στην πτώση σου. Όχι όπως την εννοούν οι άλλοι αλλά όπως την ζεις εσύ.

Ας πούμε ότι μπορούσες να αλλάξεις λίγες μόνο στιγμές. Να τις διαγράψεις οριστικά ή να κάνεις ότι πρέπει για να κρατήσουν.

Θα πήγαινες για τις καλές και θα πάλευες να κρατήσουν για πάντα ή θα πήγαινες για τις άσχημες και θα αγωνιζόσουν να μην γίνουν ποτέ;

Δεν έχει νόημα η ερώτηση; Στο δικό μου παλαβό μυαλό έχει. Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αν σκεφτόμαστε και μας βασανίζουν οι ωραίες αναμνήσεις ή αυτές που μας πληγώνουν. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που κάνει το μυαλό μας να γυρνάει γύρω από κάποια άτομα ξανά και ξανά και ξανά. Η ευτυχία που μας έδωσαν η δυστυχία που μας έκαναν να νιώσουμε.

Αν σου δινόταν η ευκαιρία…δεν θα άλλαζες τα άτομα το ξέρεις. Εξαρχής δεν τα διάλεξες. Άρα θα άλλαζες στιγμές. Τρεις ευχές που θέλεις να πραγματοποιηθούν από την καλή σου νεράιδα.

Θέλω να…

Θέλω να…

Θέλω να…

Δεν είναι κακό να λέμε τα θέλω μας. Που και που. Όσο τα κρατάμε μέσα μας τόσο γίνονται βαρίδια και μας ρίχνουν.

Δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε ότι έχουμε ανάγκη κάποιον .

Ή από τις στιγμές του.

P.s  ακούω πάλι συνεχεία το Adagio από το Concerto de Aranjuez. Και δεν είναι καλό σημάδι αυτό.

Έχει μια σκηνή σε μια από τις ταινίες Αστερίξ που ο Οβελίξ δίνει το μαγικό φίλτρο πολλαπλασιασμού στη Φαρφαλά, αυτή πολλαπλασιάζεται αυτός παίρνει μια από αυτές που θεωρεί (ίσως και όχι) αληθινή και την ξεμοναχιάζει  για της εξομολογηθεί τον ερωτά του.

Σήμερα δεν σε βλέπω στον ύπνο μου επιτέλους. Μόνο πριν κοιμηθώ σκέφτομαι το υστερόγραφο και κάποιες σκόρπιες λέξεις από αυτά που θα γράψω μετά.

P.s Stop sending me postcards…

Γεύση + Εικόνα + Ήχος + Μυρωδιά + Αγγιγμα = Όχι Εγώ! Δεν υπάρχουν αισθήσεις με το Εγώ.

Με ανάδρομο (δεν θα φύγει ποτέ του από πάνω μου;) plus σαββατόβραδο plus νεύρα με πολλούς, μια γεύση μονόδρομος και αυτή με πολλούς βαθμούς αλκοόλ. Ζεσταίνομαι. Διψάς. Βότκα πικρή. Όχι μια! Δεν παίζουμε με μονούς αριθμούς απόψε. Την πέμπτη την αφήνω μισή.

Ένας ήχος. Είπα ένας; Γράψε λάθος. The same song again and again. Τραβάει τα κολλήματα του αυτός ο dj. Και αυτός! Έχει πλάκα. Αν του ζητήσω αυτό το τραγούδι να μην το βάλει;

Μια εικόνα. Δυο μάτια. Παίζουν μ αυτά; Ναι! Με αγάπη! Με τρέλα! Βλέφαρα που τρεμοπαίζουν όταν χτυπάς το στόχο σου. Να γυρίσω αλλού; Όχι απόψε. Σήμερα θα τα αφήσω ανοιχτά και οποίος κοιτάξει ας δει. Από αύριο ξανά eyes wide shut.

Μια μυρωδιά. Πολλές μαζί. Τσιγάρο αλκοόλ σεξ σαπούνι στο δέρμα σου το άρωμα το δικό μου μια ξένη μυρωδιά. Μ αρέσει. Μοιάζει με τη δική μου, ανακατεύονται μαζί την μυρίζω απαλά. Υπάρχει. Χαμογελάω στο σκοτάδι. Αν δεν υπήρχε θα έφευγα. Θα τρόμαζα πάλι.

Ένα άγγιγμα. Δυο ανήσυχοι ύπνοι. Σχήμα λόγου ύπνος. Μια αγκαλιά. Αυτό το τράβηγμα το πρωί την ώρα που μισοξυπνάς και κάνει ψυχρά γιατί είναι ξεχασμένο ανοιχτό το παράθυρο, αυτό το τράβηγμα του ενός σώματος πάνω στο άλλο. Δαγκώνεις, φιλάς, πάλι δαγκώνεις. Αγκαλιάζεις και είναι τόσο περίεργο.

Να νιώθεις δυο χέρια γύρω σου και όχι το έχω κάποιου να σε πνίγει. Τόσο απλά.

Όλα τα έχει ξεπλύνει η βροχή. Πιο καθαρές οι αισθήσεις. Πέντε;

Όχι μονός αριθμός. Παίζει και μια έκτη αυτή που δεν γράφω αυτή που δεν λέω.

P.s Stop sending me postcards without words!

You know that I can see through all this.

Just like you do!

Φέτος η αντίληψη των γεγονότων από το μυαλό μου γίνεται πριν συμβούν αλλά συναισθηματικά έχω ένα μεγάλο delay.

Αλλά με πάει και γαμιώντας όποτε δικαιολογούμαι για τις άμυνες.

Με άλλα λόγια το φθινόπωρο έρχεται σε εντελώς λάθος εποχή γιατί εγώ δεν είμαι έτοιμη για άλλες αλλαγές. Που είναι το pause επιτέλους στη ζωή μου;

Από τη Δευτέρα ψάχνουμε να βρούμε λόγους να τσακωθούμε στο γραφείο αλλά δεν μας βγαίνει, κάθε δεύτερη κακία μας γυρνάει σε γλυκόλογο .Γενικά έρχεται πιο ελαφρύ όταν είσαι τσακωμένος το φεύγα άλλα ακόμη δεν το έχουμε και συνειδητοποιήσει.

Εγώ δεν είμαι που λέω ξεκολλάτε γιατί η ομάδα δεν θα έμενε πολύ καιρό η ίδια; Ειδικά επειδή κάνουμε παρέα θα την σπάσουνε; Και κάποιος στάνταρ θα έφευγε;

Εγώ, αλλά μ ακούω ποτέ;

Και ήδη μου λείπουνε.

Θα μου λείψει ο θεός ο Σάρουμαν με τα fuck off του να μας πετάει αγιασμό στα μούτρα κάθε πρώτη του μήνα, να με φωνάζει όμορφη επειδή μου την έσπαγε και να  μας ρωτάει τι όργια κάναμε εχθές όταν μας έβλεπε να κουτουλάμε μεταξύ μας. Να σηκώνει το τηλέφωνο με το κλασσικό πια χαιρετισμό «Κομμωτήριο μικρών σκύλων παρακαλώ λέγεται!»

Θα μου λείψει ο υπό να τσακωνόμαστε κάθε μέρα για τι μουσική θα ακούσουμε να μην γκρινιάζει ποτέ και για τίποτα να μην με χώνει όποτε λέω τα τρελά μου αλλά να λέει πιο τρελά, να ξέρει όποια ταινία και όποιο τραγούδι και να του λέω και να κάνει το Κωνσταντάρα που χλιμίντριζε όταν βλέπει ωραίο γκομενάκι. Να κάνει αίτημα στη μηχανογράφηση επειδή με την αναβάθμιση του συστήματος δεν μπορεί να μπει σε «βασικά» site όπως στο site των Led Zeppelin.

Θα μου λείψει η κουκλίτσα που προσπαθεί να κάνει παιδί με τον άντρα της και κάνει κατακόρυφα μετά το σεξ και που την αγαπάω και ας έχει κάνει το λάθος της ζωής της μ αυτό το γάμο.

Θα μου λείψει και ο άλλος που παίζαμε τον καλό μπάτσο κακό μπάτσο και που δεν θέλει λέει να φύγω «πάνω που τα έχουμε βρει ότι δεν τα βρίσκουμε!»Και που λέγαμε κάθε πρωί με το καφέ  τα γκομενικά μας και τις τραγωδίες μας και τις σφαλιάρες μας και τα ξενύχτια μας με μια ειλικρίνεια που ξεπερνούσε  το ρεαλισμό και το σαρκασμό και μας έκανε να γελάμε με τις ώρες με τον εαυτό μας.

Το μικρό δεν το συζητάω καν. Βασικά γιατί με διαβάζει τώρα αλλά και γιατί αν δεν είχα και αυτό  φέτος …ξέρει…

(Αλλά αν θέλει του αφιερώνω κεφαλαίο γιατί δεν είναι καθόλου μικρό μέσα μου.)

Σκατά γι αυτό δεν μ αρέσει να δένομαι. Γι αυτό δεν μ αρέσει να χαλαρώνω. Γιατί μόλις το κάνω κάτι γίνεται πάντα.

Προσπαθούν να μου γλυκάνουν το χαπι. ελα ρε συ θα είσαι δίπλα στο σπίτι!

Ζήτησα εγώ να με πάνε τόσο κοντά;;;

Χειρότερα τώρα!!!!

ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΤΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΘΑ ΕΧΩ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΓΩ;;;;

Έχει πλάκα να παρακολουθώ τον εαυτό μου αμέτοχα. Να έχω βγει έξω από αυτόν.

Να ετοιμάζομαι να βγω και να μην έχω πάρει εγώ καμία απόφαση για τίποτα.

Τα ρίχνω όλα σε αυτήν την άλλη που δεν ξέρω.

Όποτε ότι μαλακία κάνει δικιά της εγώ δεν φταίω σε τίποτα.

Κάνω και ένα τηλέφωνο στο μικρό να την βρίσει λίγη μπας και συνέλθει αλλά την δικαιολογία την έχει έτοιμη. “Πρέπει να πάρω πίσω τη πασμίνα μου! Είναι  η αγαπημένη μου και μου έλειπε όλο το καλοκαίρι”. Είσαι ηλίθια της λέει αλλά σιγά μην κάθομαι να απαντάω για την άλλη τώρα.

Είναι άβολα να είσαι ο τρίτος στην παρέα δεν βολεύομαι πουθενά. Πίνω από το δικό της ποτό και παραξενεύεται που στο τέλος η γκαρσόνα λέει ότι είναι τέσσερα τα ντάκιουρι. Πότε τα ήπιε; Χαχα!

Δεν μπορώ να μπω στην κουβέντα ας τα βγάλει πέρα μόνη της.

Μου μοιάζει πάντως , περνάει στην επίθεση ακόμη και εκεί που έχει άδικο.

Δηλαδή σε όλα αλλά δεν έχει σημασία.

Το πόδι μου γλιστράει πάνω σε ένα ποτήρι που έσπασε.

Πονάει αλλά δεν κόβεται.

Κρατάω την σκέψη και παίζω μ αυτήν. Πονάει αλλά δεν κόπηκε.

Καλύτερα να κοβόταν. Να έτρεχε αίμα να έφευγαν όλα. 

Το χέρι μου παίζει με τα πλήκτρα.. Κρατάω το τσαντάκι της και το χέρι μου παίζει με τα πλήκτρα από έξω. Να γράψω «πονάει αλλά δεν κόβεται».Να καταλάβει.  

Την παίρνει ο ύπνος στο αμάξι και ας έχει θάλασσα και ας έχει ανοιχτή οροφή και ας έχει φεγγάρι. Απλά δεν είμαι εκεί μέσα της, δεν την αδικώ που δεν ξέρει ποια είναι που δεν ξέρει τι κάνει.

Βγαίνοντας από το αμάξι παίρνει την πασμίνα της και εγώ βουτάω τον καινούργιο κατάλογο Ικέα.

Τι καθάρματα που είμαστε! Άλλη φορά δεν την αφήνω να βγει μόνη της!

Στο χειρότερο σημείο της μέρας στο γραφείο χτυπάει ένα τηλέφωνο με πολύ ψυχρή φωνή..

- Έλα εσύ με πήρες στο κινητό την Πέμπτη;

- Ναι πριν σε πάρω στο σταθερό.

Το κινητό δεν το είχε σηκώσει και το σταθερό στο γραφείο την πρώτη φορά μου το έκλεισε με το που μίλησα.

-Οκ, σβήσε το κινητό μου.

- Οκ!

Η πρώτη μου σκέψη είναι άντε και γαμήσου ρε φίλε με τα κολλήματα σου έχω τα δικά μου προβλήματα να ασχοληθώ!

Η επόμενη είναι ότι εγώ είμαι το πρόβλημα του!

Η τρίτη ότι δεν είναι καν γκομενικο το θέμα!

Η τέταρτη ότι πραγματικά δεν με πάει μια!

Και η τελευταία ότι δεν μ αρέσει αυτό.

Ανεξάρτητα από τι νιώθω εγώ.

Με ενοχλεί αυτή η εμπάθεια τω λέξεων, το υφάκι και ότι κρύβεται πίσω από όλο αυτό.

Με χτυπάει απότομα αυτή η αντιπάθεια και προσπαθώ να το παλέψω γιατί όπως και να το πάρεις αυτός ήταν ο σκοπός.

Το χειμώνα σε μια συναυλία πέτυχα έναν γνωστό.

-         Θα πάμε Τζια φέτος;

-         Χλωμό αφού ο φίλος σου δεν μου μιλάει καν, με έχει «σβήσει» και από msn.

-         Γιατί; Τι του έκανες;

-         Τίποτα!

-         Κάτι θα του έχεις κάνει!

Οκ, κάτι του είχα κάνει, αλλά προτιμώ να προσποιούμαι ότι αυτός έχει άδικο που σταμάτησε να μου μιλάει. Με βολεύει έτσι.

Τελικά άκρη δεν βγαίνει. Όχι ότι έβγαινε εξ αρχής. Ποιος μας μιλάει και σε ποιον μιλάμε εμείς. Ποιος δεν θέλει να μας βλέπει στα μάτια μας και ποιανού τα μάτια δεν θέλουμε να δούμε.

Αλλά έχει μια κακία όλο αυτό που προσωπικά δεν μου έχει βγάλει κανένας. Και έχει αρχίσει να με ανησυχεί που την βγάζω εγώ στους άλλους.

Ο απέναντι μου στο μετρό με κοιτάει που γράφω. Μου έρχεται να του πω τρέχει τίποτα φιλαράκι; Γράφω άντε και γαμήσου!

Αλλά τι μου φταίει και αυτός;

Τσαλακωμένος ίσκιος του εαυτού μας.

Με τις γκριμάτσες της κούρασης κολλημένες από την ζέστη πάνω μας.

Και το μυαλό μας χαλασμένο φλιπεράκι με την μπίλια του να μην χτυπάει ποτέ τα μεγάλα ποσά.

Να πατάμε εμείς τα κουμπιά και αυτό τρελά να μας χτυπάει από μέσα.

Do you smell your fear?

Όταν ιδρώνεις τα βράδια;

Κανείς δεν διαβάζει πια ανάμεσα στις γραμμές.

Αφού γυρίζουν τις σελίδες αδιάβαστες.

-Σε ποια είσαι;

-Στη 317…

Έχω κάνει 40 μπάνια λέγαμε μικρά!

Μετράς πρωί και απόγευμα ρωτάγαμε με ζήλια.

Όλα μετράνε.

Αντίστροφα.

Μαζεύω, μαζεύω…

Διαλύομαι.

Και αυτή η μπίλια μέσα μου κοντεύει να τα σπάσει όλα!

Κρύωμα βήχας δύσπνοια αϋπνία γάμησε τα!

Ξεκινάω κατά τις μια τον Ξανθούλη και συνεχίζω το πρωί στο δρόμο στο λεωφορείο στο τρόλεϊ στο γραφείο. Δεν ξέρω πως επιβιώνω.

Βάζω από πάνω τις εκκρεμότητες και ένα υπηρεσιακό έχω κρυφτεί και πίσω από τα μπαμπού μου αγριοκοιτάζω και οποίον κάνει το λάθος να μου απευθύνει το λόγο και μια χαρά! Δεν ξέρω γιατί δεν με απολύουν.

Διαβάζω το τελευταίο κεφαλαίο στην επιστροφή και την τελευταία σελίδα στο σπίτι απόγευμα.

 Το τελειώνω και κοιμάμαι αμέσως.

“Ίσως ποτέ να μην συναντηθούμε

ίσως ποτέ δεν θα μιλήσουμε

Έτσι και αλλιώς ότι είχαμε να πούμε

Ήταν αυτό που ήταν γραφτό μας

Ν αγαπήσουμε…”

Πρόλογος και ελαφρό τραγουδάκι του 60.

Ορίστε που δεν μ αρέσουν οι έλληνες! Για κάποιο περίεργο το αγάπησα.

Ήταν από αυτά που διάβαζα και ήξερα ότι δεν θα έχει τέλος, δεν θα βρω απαντήσεις και αυτό με διαόλιζε ακόμη πιο πολύ.

Αντιγράφω διάφορα. Έχει σε κάποιο σημείο ένα τραγούδι:

« Πάντα θα μας πληγώνουν οι ωραίοι,

Δυο μάτια θα σκάβουν την ψυχή μας για να φυτέψουν δαφνουλες θλίψης,

Και δεν θα παραδεχτούν ποτέ την ήττα μας

Ποτέ γιατί…γιατί γι αυτούς η ήττα είναι μαρτύριο μεγαλόπρεπο

Αλλά για εμάς ανάσα ταπεινή

Μην το πείτε του Τόνι Κρεγκερ και σας περιγελάσει

Αφήστε τον έτσι…γιατί είναι γρίφος ο Τόνι Κρεγκερ…γρίφος και δεν το ξέρει

Το ξέρω εγώ…το ξέρω εγώ…»

Γράφω στο κινητό μια περιγραφή που έχει για την Μικόλ.

Είχε στα μάτια δάκρυα που δεν τα άφηνε να κυλήσουν ποτέ, ευάλωτη και αδιαπέραστη μαζί…

Την ερωτεύομαι και την Μικόλ και τον Αλκη και τον Ανέστη και όλους τους κανίβαλους ανθρωποφάγους τους.

Εξάλλου Του Φιδιού το Γάλα κατά συγγραφέα είναι το σπέρμα.

Όλοι κανίβαλοι είμαστε…όλοι ανθρωποφάγοι…

P.s “Ίσως ποτέ να μην συναντηθούμε

ίσως ποτέ δεν θα μιλήσουμε

Έτσι και αλλιώς ότι είχαμε να πούμε….