Διάφανες στάλες

Δεν θέλω να μιλάω ούτε να γράφω για δουλειά.

Δεν ξέρεις πως είναι.

Να πρέπει να κάνεις όλες τις ερωτήσεις σε ανθρώπους με λάθη. Να πρέπει να δίνεις όλες τις απαντήσεις σε ανθρώπους αλάνθαστους.

Και είναι μέρες που δεν αντέχονται.

Με τόση συννεφιά που μόνο βάζεις τέρμα τους Tindersticks  στα αυτιά σου και ο ταξιτζής σε κοιτάζει με την άκρη του ματιού έτοιμος να σε ρωτήσει τι ακούς και χαμογελάς.

Που δεν αντέχονται όμως.

Που δεν φτάνει, δεν αρκεί να την γεμίζεις με ποστ ιτ φορ γουατ ιζ ιμπορταντ φορ γιου.

Δεν αντέχω να γράψω γι αυτά που ακούω κάθε μέρα και είναι αδυναμία αυτό.

Προτιμώ να χαζολογήσω με ευφυολογήματα να χωθώ σε μουσικές να σχολιάσω μαλακίες παρά αυτό.

Δεν είμαι αλλού είμαι μέσα στο πρόβλημα περισσότερο από ότι νομίζεις ή καταλαβαίνω και εγώ ακόμα.

Το ζω το βλέπω το αναλύω κάθε μερα. Έχω το πρόβλημα.

Κάποτε πίστευα πως το χειρότερο μου είναι να βλέπω μεγάλο άνθρωπο να κλαίει. Γονάτιζα με τη μια.

Τώρα συνήθισα. Είναι παιδιά αδύναμα και κουρασμένα.

Αυτό που δεν αντέχω και με σκοτώνει είναι να κάθεται ο πιτσιρικάς των 30 απέναντι μου και να έχει μια σταγόνα στο μάτι του και εγώ να λέω από μέσα μου δεν είναι, είναι από το παγωμένο αέρα, δεν είναι!

Και εκεί που μου μιλαει κανονικά να αρχίσουν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια του. Χωρίς τρέμουλο στη φωνή, χωρίς να κάνει κάποια κίνηση να τα σκουπίσει γιατί τον βλέπω πως ντρέπεται, καθαρές διάφανες στάλες από δάκρυα γιατί άργησε να πληρώσει δεκαπέντε μέρες. Μόνο τόσο και το βλέπω το φιλότιμο στα καθαρά του δάκρυα που δεν ξέρει πως με καίνε.

Σε λίγο θα έρθει η κυρία με την Hermes να προχωρήσουμε ακόμη ένα έμβασμα στο εξωτερικό.

Βρέχει ξανά. Παγωμένος αέρας. Μέσα πνίγομαι.

Δεν θέλω να μιλαω ούτε να γράφω για δουλειά.

Δεν ξέρεις πως είναι.