Μη με δουν και μην αργήσω.

Την δεύτερη γκάφα της χρονιάς  φέτος την έκανα όταν σε κάποια ανταλλαγή ευχών ρώτησα μια φίλη τι κάνει η μαμά της που είχε πεθάνει κάτι μήνες πριν.

Το θυμάμαι σήμερα που παίρνω τη μαμά μου και τη πετυχαίνω στη κηδεία μια γιαγιάς μακρινής θειας στο χωριό.

(Ναι η μάνα μου είναι από αυτές που παίρνουν το κινητό στην εκκλησιά στις κηδείες σε όλες τις εκδηλώσεις πρέπει δεν πρέπει μην τυχόν και χάσει καμιά κλήση από τα παιδιά της και τελειώσει ο κόσμος.)

Και μία που ακούω για τη κηδεία και μία που το ξεχνάω και θα μείνει η γιαγιά αυτή στη μνήμη μου σαν την μακρινή θεια που μένει από το σπίτι μας απέναντι σχεδόν που έχει ένα μεγάλο περιβόλι και ποτίζει κάθε απόγευμα, και μεγάλες τριανταφυλλιές στο κήπο που κλέβαμε καμιά φορά το πρωί μικρά ροζ τριαντάφυλλα και από τα άλλα τα κόκκινα όταν παίρναμε θάρρος γιατί ήταν μεγάλα και μοσχοβολάγανε, όταν δεν έβλεπε και δεν υπήρχε ο φόβος να μας πιάσει.

Και που το πρωί που έφευγα για το σχολείο έκοβα και ένα μικρό ανθάκι από εκείνο το φυτό με τα άσπρα λουλουδάκια που όταν το ρουφούσες είχε μια γεύση σαν μέλι και έβαζα ένα στο στόμα μου και έφευγα βιαστικά. Μη με δουν και μην αργήσω. Κάθε πρωί.

Και θα το θυμηθώ ίσως όταν περάσω πάλι από το σπίτι και δω το περιβόλι άδειο πια και το μπαλκόνι χωρίς  λουλούδια και τη τριανταφυλλιά ξερή και το σπίτι άδειο ή ίσως και να διαλέξω την άλλη πραγματικότητα.

Αυτή της μνήμης που είναι γεμάτη από ροδοπέταλα κόκκινα και ροζ τριαντάφυλλα και αγκάθια που πονάνε αλλά είναι ζωντανά.