Τα δέκα κεράκια του Άλέξ

Ο Αλέξανδρος ψάχνει κομπιουτεράκι στο γραφείο μου και θυμώνει όταν δεν βρίσκει.

Η μαμά του του εξηγεί πολύ υπομονετικά ότι η κυρία δεν είναι ότι δεν θέλει να στο δώσει απλά δεν έχει γιατί χρησιμοποιεί το μεγάλο κομπιούτερ.

Ο Αλέξανδρος είναι δέκα χρονών και είναι αυτιστικός.

Τον βάζει να μου ζωγραφίσει μια τούρτα γενεθλίων όσο περιμένει εμάς να συμπληρώσουμε χαρτιά και διαδικασίες για το επίδομα πρόνοιας που θα παρει.303 κωλοευρώ.  Κοιτάζω τη ληξιαρχική πράξη γέννησης είχε γενέθλια πριν είκοσι μέρες. Υδροχοάκι και αυτός.

Κάτι την ρωταω για το σύζυγο. Μου απαντά και συμπληρώνει: Δεν αντέχει έφυγε. Δεν αντέχει τον Αλέξανδρο. Κοιτάζω το επάγγελμα του.Γιατρός.

- Οι άντρες δεν είναι σαν εμάς. Είναι αδύναμοι. Δεν σας τον δικαιολογώ απλά έτσι είναι.

Και είναι και θέμα χαρακτήρα η δύναμη. Εσεις τα έχετε και τα δυο.

Ο Αλέξανδρος ρίχνει κάτι και ρωτάει όλο αγωνία θα φάω ξύλο;

Μου εξηγεί ότι η κυρία που τον φρόντιζε πριν γιατί δεν πάει σε ειδικό σχολείο όταν ήταν κάπου έξω με το παιδί του έλεγε ότι θα φάει ξύλο αν δεν κάτσει καλά.

Την εδίωξε. Εκπαιδευτικός.

Του λέει όχι δεν θα φάει ποτέ του ξύλο και ο μικρός γελάει.

Όλη την ώρα επαναλαμβάνει: Kοίτα με γελάω! Γελάω!

Τα μάτια της λυπημένα πιο λυπημένα δεν έχω δει τελευταία. Φουσκώνει από περηφάνια όταν μου λέει ότι ο Άλεξ έχει καταφέρει να κάνει πράγματα που τους είχαν πει ότι δεν θα έκανε ποτέ. Όπως να γράφει και  να διαβάζει. Περνάω την υπόλοιπη  μέρα μιλώντας με πελάτες που το μόνο που τους νοιάζει είναι τι θα γίνει με τα χρήματα τους. Σκεφτομαι τον Αλέξανδρο που δεν καταλαβαίνουμε και δεν μας καταλαβαίνει κι αυτός.

Πόσο άδικο.

Φεύγοντας η κυρία μου κάνει κρυφά νόημα κρατήστε τη για λίγο τη ζωγραφιά να το δει και μετά πετάξτε την.

Έχει γράψει το όνομα του το επώνυμο του και δέκα κεράκια στη τούρτα του.

Εννοείτε ότι την κρατάω.