That Is Love
January 15, 2012
Τους τρεις χειρότερους μήνες της ζωής μου, αυτούς που ζούσα στο πιο ψεύτικο και βρώμικο σπίτι του κόσμου είχαν βγει τόσοι μηχανισμοί αυτοάμυνας που δεν αισθανόμουν τίποτα.
Κάπως έτσι ξέχασα να θυμώσω να αντιδράσω να μελαγχολήσω να είναι όλα κανονικά.
Οι Λόλες μου προσπαθούσαν να καταλάβουν ποια φάση περνάω και γελάγαμε και μ αυτό.
Τώρα που ακούνε τους εφιάλτες που βλέπω αναρωτιούνται αν πέρασα όντως κάποια από τις φάσεις ή απλά τα έχω χάσει.
Ειδικά αυτό που κοιμάμαι σε ένα άδειο σπίτι που είναι λέει το παλιό μου αλλά δεν μοιάζει καθόλου και σηκώνομαι να φύγω για να μην με βρουν εκεί και καταλαβαίνω ότι κοιμάμαι δίπλα σε μια νεκρή και κοιτάζω το πτώμα και είμαι εγώ. Μόνο που έχω πολύ λεπτά χέρια και ακούνητα κάτι που είναι λογικό σε πτώμα αλλά εγώ φρικάρω γιατί ούτε εγώ δεν αντέχω να βλέπω τόσο φρίκη όνειρα.
Εντάξει ψυχολόγοι θα ασχοληθούνε γιατροί θα γελάσουνε δεν είχα φάει κάτι περίεργο δεν είχα πιει τίποτα.
Μετά είδα ένα λιγότερο χειρότερο μετά δεν κοιμάμαι καθόλου και τα σκ που κοιμάμαι ως το μεσημέρι τελειώνω όλες τις δουλειές που έχω αφήσει μισές.
Ξέρεις όλα όσα δεν έκανα όταν έπρεπε.
Γιατί εκεί μετράμε όλοι τα λάθη μας.
Όχι σ αυτά που κάναμε αυτά για κάποιο λόγο τα υπερασπιζόμαστε μέχρι αηδίας.
Αλλά σ οτι δεν κάναμε σ αυτά που αφήσαμε ατέλειωτα σ όσα δεν είπαμε σε εκείνο το φιλί που παρατήσαμε στη μέση στα χαστούκια που δεν σηκώθηκε το χέρι να δώσει σε εκείνον τον ύπνο που δεν ήταν όνειρο δεν ήταν εφιάλτης δεν ήταν και δεν έγινε κανενός πραγματικότητα.
Τότε που έπρεπε να φύγω και έμεινα, τότε που έφυγα και δεν έπρεπε, τότε που δεν ήρθα και το μετάνιωσα.
Και μ αυτή τη σκέψη ξυπναω το μεσημέρι. Πως θα τελειώσει ότι έμεινε μισό. Πως θα γεμίσουν τα κενά σ αυτά που αφήνουμε κάθε φορά πίσω μας.
Είναι ξέρεις κάποιες ιστορίες μισές που δεν μπορώ μονάχη μου να τις γράψω δεν ξέρω το τέλος.
Αφού κανείς άλλος δεν ξέρει την απάντηση καλυτέρα από αυτόν που έκανε την ερώτηση εξ αρχης.
Ξέρεις τι εννοώ έτσι δεν είναι; Ότι όλοι τις στιγμές που θα ενωθούν τα κομμάτια τις τρέμουμε σαν εφιάλτες στα άσχημα βράδια
μας.
Και τις αγαπάμε περισσότερο.
