Μ αυτά τι παίρνω;
January 12, 2012
Ιδανικά θα μπορούσε να μου φταίει η πανσέληνος.
Τα φεγγάρια οι πλανήτες ο Ερμής οι Σκορπιοί και άλλα ζώδια του χειμώνα κυρίως.
Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Τα όνειρα που βλέπω φρικάρουν ακόμη και εμένα.
Ύπνος μαρτύριο ίσως να φταίει που ακόμη δεν έχω συνηθίσει τους ήχους από το καινούργιο σπίτι και τρομάζω με το παραμικρό. Ίσως που ότι με τρομάζει δεν μπορεί πια να με ξαφνιάσει.
Στο νέο γραφείο έχω πάει μόνο μια κούπα σε μια εβδομάδα μάλλον θα ξαναλλαξω πάλι. Δεν γκρινιάζω για τίποτα έχω γίνει μια καλή και βολική Frances. Μετά τη λοβοτομή.
Με τη ξανθιά προγραμματίζουμε την αμοιβαία μας μετακόμιση όταν θα μείνει έγκυος και θα αλλάξουμε σπίτια. Αυτή στο μεγάλο της αδελφής της που μένω εγώ και εγώ απέναντι στο καινούργιο του ζεύγους.
Τίποτα δεδομένο τίποτα σταθερό τίποτα ίδιο. Ούτε το παρελθόν μας. Για το μέλλον γάμα τα. Ο αστρολόγος του γραφείου τις τελευταίες μέρες κουναει το κεφάλι του πανικόβλητος μονολογώντας θεέ μου τι έρχεται. Όταν τον ρωτάμε μας λέει ένα μεγάλο σκάνδαλο. Μια μεγάλη ανατροπή.
Ανεβήκαμε στη ρόδα μας ανέβασε πολύ κατεβηκαμε αποτομα κρατηθείτε στροφή θα πέσουμε!
Δεν μου βγαίνει η φωτογραφία με χαμόγελο. Και ας γεμίζουν οι φίλοι το χρόνο μου τον αδειάζει η σκέψη σου. Η μαύρη τρύπα του γέλιου μου.
Δίνω παίρνω. Τι δίνω τι παίρνω; Δεν δίνω δεν παίρνω.
Και πιο πολύ μου έχει κολλήσει στο μυαλό η φράση «μ αυτά τι παίρνω;»
Παραμονές των γιορτών μιλάγαμε με έναν πελάτη ιδιοκτήτη γνωστού ταχυφαγείου της περιοχής. “Ρωτάνε λέει όλοι τι κανόνισα για τις γιορτές; Πώς να γιορτάσω ρε παιδιά; Όταν πριν το κλείσιμο κάθε βράδυ έρχονται νέα παιδιά εκεί γύρω στα 30 σαν εμένα και εσένα καλοντυμένα με τα χέρια γεμάτα ψιλά και με ρωτάνε μ αυτά τι παίρνω;
Το πάλεψα πολύ να μην είναι bitter το πρώτο ποστακι του 12 αλλά. Αλλά!
