Απώλειες
December 29, 2011
Την Ρικάκη την έχω γνωρίσει με αφορμή μια ταινία της για την απώλεια.
Μέσα από ένα σαιτ που είχε στήσει και έστελνες μια ιστορία σου για την απώλεια με σκοπό να χτισει γύρω από αυτές την νέα της ταινία και μετά να τις εντάξει σ αυτήν.
Μ άρεσε όλο αυτό που είχε στήσει με τις αληθινές ιστορίες και πως μέσα από λέξεις που κυκλοφορούσαν στο δίκτυο θα έβγαιναν εικόνες και κάτι που θα ξεκινούσε από μένα θα κατέληγε κάπου αλλού. Είχα χάσει και τον παππού μου τότε κάπου ήθελα να τα πω και έγραψα και εγώ κάτι.
Γι αυτό όταν μας έστειλε μαιλ και μετά μας πήρε τηλέφωνο να συμμετέχουμε στα γυρίσματα μέσα από το Παιχνίδι της Αφής το είδα πράγματι σαν παιχνίδι και ας έπαθα πλάκα σε εκείνο το γύρισμα την ώρα που το αντικείμενο που έπιασα στα τυφλά είχε κατά διαβολική σύμπτωση (;) σχέση με τον άνθρωπο του οποίου την ιστορία θα έλεγα και μετά δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη το όνομα μου δεν θυμόμουν. Και πάντα όταν λέω την ιστορία σε φίλους λέω ότι είναι τρομακτικό όταν κάτι που αφηγείσαι προσπαθήσεις να το πεις με τα μάτια δεμένα και δυνατά είναι σαν να το ξαναζείς λεπτό προς λεπτό όσο και αν δεν το πιστεύεις. Και ότι ένιωθα εκείνη την ώρα σαν παιδί που το έχουν βάλει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και φοβάται.
Αυτό που με είχε σοκάρει τότε ήταν που ένα από τα παιδιά που είχε στείλει και τη δική του ιστορία για την απώλεια είχε χαθεί ο ίδιος στο ενδιάμεσο. Και αν δεν είχα διαβάσει πάλι τυχαία την ιστορία του πάλι σε ένα σαιτ θα πίστευα ότι ήταν εύρημα της ταινίας αυτό με την ιστορία μιας απώλειας σε μια ταινία για την απώλεια.
Και που η ταινία παίχτηκε Αύγουστο πρώτη προβολή δυο μέρες πριν την ημερομηνία θανάτου του παππού μου και δεν το είχα πει σε κανέναν τότε παρά μόνο μετά από ένα ή δυο χρόνια έδωσα στη ξαδέρφη μου και την αδελφή μου να διαβάσουν το βιβλίο με το σενάριο έτσι για να το ξέρει και κανένας άλλος αυτό ήταν το δικό μου μνημόσυνο.
Την θυμάμαι τη Λουκία γλυκύτατη να μιλάμε στο Σινέ Ψυρρή και να μου λέει ότι είχε χάσει και εκείνη εκείνο το διάστημα κάποιον δικό της και γι αυτό τη συγκινούσε η δική μου ιστορία. Απώλειες που σου αφήνουν χαμόγελα στη ψυχή.
Ξαφνιάστηκα σήμερα που διάβασα ότι έφυγε η Ρικάκη. Νόμιζα ότι είναι από αυτές τις φάρσες που θέλουν διάσημους να πεθαίνουν. Δεν ήξερα ότι είναι άρρωστη ξεχνώ πόσο εύκολο είναι να χαθούν οι άνθρωποι εκτός από το χαθείς με τους ανθρώπους.
Θυμάμαι στο γύρισμα που είχε μια τρελή παγωνιά και αντί για καφέ ζήτησα κονιακάκι. Ταίριαζε και με τις απώλειες μας. Στα μαιλ μου που δεν σβήνω ποτέ έχω κρατημένο το ευχαριστώ της για εκείνη την μέρα:
Agapitoi synergetes tou HOLDME
Efxaristo poli gia to simerino xeimerino proiono pou moirastikame
kai gia to tropo me ton opoio mas ebisteftikate tis istories sas
Tha eimaste se epafi gia kathe exelixi tis tainias
Sas xrostao to party……..vevea otan oloklirothei I tainia
Kai eplizo na eimaste akomi arketa akmaioi gia glenti …….
Ennoo na ginei syntoma….
Kai opos eipame exo dosei ta onomata sas sto tameio tou Comedy Club
ean thelete na erthete me parea gia gelia..
Efxaristo kai pali
LUCIA
P.s hold me goes on……
THANK YOU…………
