Να κοιμηθώ στο πάτωμα…
December 11, 2011
Είναι αυτές οι στιγμές που δεν μπορείς να τις κάνω λέξεις. Δεν μπορείς να τις βγάλεις φωτογραφία. Δεν έχουν το απόλυτο soundrack.
Μια χειμωνιάτικη Κυριακή που ξυπνάς με παρέα και δεν σε κρατάει μέσα καμία υποχρέωση ούτε οι άπειρες δουλείες
ούτε που το υποσχέθηκες να ξεκουραστείς λίγο επιτέλους.
Και φτιάχνεις το καφέ που σ αρέσει και αγοράζεις εφημερίδες που δεν θα διαβάσεις και μόνο τα γυαλιά να μην ξεχάσεις,
και βάζεις τέρμα τη μουσική και δεν έχει κίνηση προς Σούνιο και είναι η θάλασσα ετσι όπως σ αρέσει και ακόμη πιο πολύ,
και θες να φωνάξεις απο χαρά που δεν σου κρύβεται ο ήλιος και απλά γελάς έτσι μόνο και μόνο για να ακούσεις τον ήχο,
να μην τον ξεχάσεις ξανά. Να μην σου ξαναφύγει!
Πόσο καιρό είχες να με κάνεις να γελάσω νομίζω απο ποτέ.
Είναι αυτο το ασημί της που με τρελαίνει και δεν μπορώ να σου δώσω να το καταλάβεις,
όχι το πως γυαλίζει η θάλασσα αλλά το πως γυαλίζουν τα μάτια μου πάνω της.
Και με ξαφνιάζει λίγο που δεν με αναγνωρίζω γιατί δεν τα συνηθίζω τόσο κόκκινα τα χείλη ούτε αυτό το χρώμα στα νύχια
αλλά κοιτάω στο καθρεφτακι και δεν βλέπω ουτε φίλους ουτε εχθρούς πια εκει.
Εμένα μόνο που δεν χάθηκα και ας το προσπάθησες.
Αν στο έκανα ταινία θα είχε πολυ ταχύτητα τέρμα τη μουσική
ήλιο πολύ τη στροφή εκείνη που σ αρέσει,
την ανάσα που παίρνω οταν ανεβαίνω στο βράχο επάνω με τα μάτια κλειστά.
Μια φωτογραφία που με βγάζεις κρυμμένη πίσω από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Όμορφο. Όμορφη.
- Μέχρι που θα πάμε;
- Μέχρι όσο αντέξουμε.
Στο θέατρο εχθές έλεγε για τις αναμνήσεις. Ότι είναι θυμός πίκρα και τύψεις.
Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα τον άλλο τίτλο. Για την Ατελείωτη Λιακάδα στο Μυαλό μας.
Και μετά η Τσανακλίδου τραγουδάει το Αυτή η Νύχτα Μένει και εγώ κοιτάω ψηλά τα φώτα.
-Έχεις δει πως παγιδεύει το καπνό το φως; Μαγεία. Δεν μπορεί να ξεφύγει.
Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια…
Ξυπνάω και έχει ήλιο και θα πάμε στη θάλασσα…
