Σήμερα δεν σε βλέπω στον ύπνο μου επιτέλους. Μόνο πριν κοιμηθώ σκέφτομαι το υστερόγραφο και κάποιες σκόρπιες λέξεις από αυτά που θα γράψω μετά.

P.s Stop sending me postcards…

 

 

Γεύση + Εικόνα + Ήχος + Μυρωδιά + Αγγιγμα = Όχι Εγώ! Δεν υπάρχουν αισθήσεις με το Εγώ.

 

Με ανάδρομο (δεν θα φύγει ποτέ του από πάνω μου;) plus σαββατόβραδο plus νεύρα με πολλούς, μια γεύση μονόδρομος και αυτή με πολλούς βαθμούς αλκοόλ. Ζεσταίνομαι. Διψάς. Βότκα πικρή. Όχι μια! Δεν παίζουμε με μονούς αριθμούς απόψε. Την πέμπτη την αφήνω μισή.

 

Ένας ήχος. Είπα ένας; Γράψε λάθος. The same song again and again. Τραβάει τα κολλήματα του αυτός ο dj. Και αυτός! Έχει πλάκα. Αν του ζητήσω αυτό το τραγούδι να μην το βάλει;

 

Μια εικόνα. Δυο μάτια. Παίζουν μ αυτά; Ναι! Με αγάπη! Με τρέλα! Βλέφαρα που τρεμοπαίζουν όταν χτυπάς το στόχο σου. Να γυρίσω αλλού; Όχι απόψε. Σήμερα θα τα αφήσω ανοιχτά και οποίος κοιτάξει ας δει. Από αύριο ξανά eyes wide shut.

 

Μια μυρωδιά. Πολλές μαζί. Τσιγάρο αλκοόλ σεξ σαπούνι στο δέρμα σου το άρωμα το δικό μου μια ξένη μυρωδιά. Μ αρέσει. Μοιάζει με τη δική μου, ανακατεύονται μαζί την μυρίζω απαλά. Υπάρχει. Χαμογελάω στο σκοτάδι. Αν δεν υπήρχε θα έφευγα. Θα τρόμαζα πάλι.

 

Ένα άγγιγμα. Δυο ανήσυχοι ύπνοι. Σχήμα λόγου ύπνος. Μια αγκαλιά. Αυτό το τράβηγμα το πρωί την ώρα που μισοξυπνάς και κάνει ψυχρά γιατί είναι ξεχασμένο ανοιχτό το παράθυρο, αυτό το τράβηγμα του ενός σώματος πάνω στο άλλο. Δαγκώνεις, φιλάς, πάλι δαγκώνεις. Αγκαλιάζεις και είναι τόσο περίεργο.

Να νιώθεις δυο χέρια γύρω σου και όχι το έχω κάποιου να σε πνίγει. Τόσο απλά.

 

Όλα τα έχει ξεπλύνει η βροχή. Πιο καθαρές οι αισθήσεις. Πέντε;

Όχι μονός αριθμός. Παίζει και μια έκτη αυτή που δεν γράφω αυτή που δεν λέω.

 

P.s Stop sending me postcards without words!

You know that I can see through all this.

Just like you do!