Μια αλήθειες δυο αλήθειες τρεις αλήθειες…όσο περνάει η ώρα οι αλήθειες κατρακυλάνε στη στοά του City Link περνάνε από τον πεζόδρομο της Κοραή κατηφορίζουν την Πραξιτέλους.

Μιλάω γρήγορα για να τα πω όλα να χωρέσω τέσσερα χρόνια από μυστικά και ψέματα σε τέσσερις ώρες αλήθειας.

Μου περνάει και ο φόβος μην φάω το βρίσιμο μου, σταματάω να ζητάω συγνώμη.

Εγώ που το σιχαίνομαι!

Το χρώσταγα όμως, όπως χρωστούσα και την αλήθεια.

Με όποιο κόστος.

Και όταν βλέπω το χαμόγελο απέναντι και αγκαλιαζόμαστε πετάω.

Και μετανιώνω διπλά για όλα όσα δεν είχα πει, για την σιωπή που απλωνόταν τοίχος και μου κόστισε ανθρώπους και πάνω από όλα εμένα.

Και αυτούς τους πέντε(πολλούς λέω) φίλους που μου κρατάνε ακόμη τη λέξη στο λεξιλόγιο μου.

 

Στο τέλος έχω μια δυσάρεστη συνάντηση και μάλλον η ειλικρίνεια της μέρας με παρασύρει σε έναν καυγά και στο να πω πάλι πράγματα που δεν είχα πει.

Και να ακούσω επίσης.

Αλλά δεν έχει νόημα.

-Δεν θέλω να το συζητήσω με κάνεις και νιώθω άβολα!.

-Οκ φύγε τότε μην συνεχίζουμε!

 

Γυρνάμε τις πλάτες και σβήνουμε την αμηχανία μας στα τασάκια.

Φεύγοντας με ρωτάει η Β, θα χαιρετήσεις;

Πετάω ένα γεια τυπικό και απαντάει με μια σιχαμένη γλυκιά προσποίηση.

Με αλλά λόγια να αγαπιόμαστε.

Οκ, δεν λύθηκε τίποτα αλλά νιώθω καλύτερα.

Εγώ τα είπα.

Ας μην ήθελε να με ακούσει.