Πάμε να αφήσουμε λίγα λουλούδια στον τάφο του Γιώργου και έτσι να πούμε και εμείς το αντίο μας.

Προσπαθώ να θυμηθώ τι κουβέντες κάναμε το καλοκαίρι και ακούγεται μέσα μου μόνο το γέλιο και το χαμόγελο του. Έτσι και αλλιώς έχω πολύ καιρό να κλάψω.

Διαβάζω από διαστροφή τα ονόματα στα στεφάνια και ψάχνω γνωστούς.

Αρρώστια.

Ποιοι θα μας θυμηθούν στην κηδεία μας. Ποιοι θα κλάψουν για εμάς. Ποιους θυμόμαστε ποιους ξεχάσαμε ποιοι είναι στην ζωή μας και ποιοι δεν είναι.

Ποιοι είναι μέσα μας ποιοι όχι.

Σε πόσους έχουμε να μιλήσουμε από το καλοκαίρι από πέρυσι από ποτέ;

Σε ποιους λείπουμε και ποιοι μας λείπουν;

Αν πεθάνω τώρα, σήμερα τι σημασία έχει η απώλεια όταν δεν μου μιλάς πια;

Η Δήμητρα μου έλεγε κάποτε,και είχε τους λόγους της, ότι η πιο σημαντική απώλεια, αυτή που μετράει, είναι η μη αναστρέψιμη, δηλαδή ο θάνατος.

Πόσους μικρούς θάνατους κουβαλάμε; Μη αναστρέψιμους;

-Να βάλω σε νερό τα λουλούδια;

-Τι σημασία έχει τώρα; Άστα να μαραθούν…