Πάω να θυμώσω και το μετανιώνω, θέλω να απαντήσω αλλά δεν θα το κάνω, δεν έχει νόημα δεν υπάρχει ερώτηση.

Αλλά είναι πρόκληση, ένα παιδικό γιατί, ένα πείσμα, ένα χτύπημα ποδιού στο πάτωμα και η μόνη αντίδραση που μου έρχεται είναι να δώσω ένα χαστούκι με όση δύναμη έχω αλλά αυτό και αν δεν θα το έκανα ποτέ.

Too much of my fucking dignity. And a big sign above “mind your own business and do not disturb”.

Από παρόρμηση γράφω και μαλακία μου γιατί εδώ άντεξα εκείνο το βράδυ που έβρεχε. Που μου βγήκε η ψυχή μέχρι να βγει και να τελειώσει και δεν ξέρω πως άντεξα, ακόμη το σκέφτομαι.

Ακόμη βρέχει κάποιες στιγμές.

Υπάρχει τόση αφέλεια στην σκέψη που καταντάει πρόκληση.

Bullshits!

Μαλακίες!

Δεν χρειαζόμαστε λεξικά στην ζωή αγάπη μου.

Ούτε και η ζωή σου τα λεξικά κανενός.

Και μη ρωτάς τι σημαίνει.

Και αν κοιτάς εδώ που σημαίνει ότι ρωτας, τότε… είναι να κοιτάμε και κανέναν καθρέφτη που και που.

Γιατί δεν είμαστε μόνοι μας.

Και όταν είμαστε;

Ε, ας κοιτάμε τα χάλια μας.

What; τι με νοιάζει;

Και εσύ ρε φίλε γιατί διαβάζεις μαλακίες;