Κρυβόμαστε. Αν χτυπήσει κουδούνι δεν απαντάω. Κλείνουμε πόρτες κατάμουτρα. Σου κλείνω το τηλέφωνο. Χάνομαι. Χανόμαστε. Σου λείπει; Σβήνουμε ονόματα. Βόρεια αυτό λένε ότι συμβολίζει ότι σβήνεις κάποιον από τη ζωή σου. Ίσως. Αυτό δεν είναι ζωή. Πάλι λέω να αντιγράψω τα μηνύματα. Θέλω να γράψω μια ιστορία. Ποιητική άδεια. Χωρίς ονόματα. Χωρίς πρόσωπα καν. Αφήνω ανοιχτά τα πoστάκια. Δεν έχει σημασία πάντα. Δε κρύβομαι πάντα. Φεύγω. Φεύγει. Πόρτες που χτυπάνε. Παράθυρα που δεν ανοίγουν στο πέρασμα. Είναι εκεί σήμερα; Ποιος μου χτυπάει παλι; Και κυρίως γιατί; Δεν ανοίγω. Αν χαθώ πραγματικά; Από ποιον κρύβεσαι; Κανείς δεν κοιτάει. Κρυφτό, απόδραση, βυθίζομαι, χάνομαι, δεν κλείνω τα φώτα ποτέ δεν κλείνω τον ήχο μονάχα τα μάτια, για λίγο όταν καίνε και μετά ορθάνοιχτα να μην χάσω όλα αυτά που κρύβονται, πίσω από τις λέξεις την κάθε εικόνα την σιωπή σου την σιωπή της τις φωνές των άλλων τα γέλια, τα ψέματα πίσω από τις λέξεις τον ψίθυρο πίσω από τα ψέματα, λέξεις ξανά δεν γίνεται να μείνουν μέσα μου αυτές δεν κρύβονται χάνονται σε σελίδες δεν τις κοιτάω ξανά αρκεί να μην τις κουβαλάω. Βαρέθηκα. Να μην υπάρχει συνομιλητής και ο ενδιάμεσος να χρειάζεται login. Βαρέθηκα να κρύβω εμένα βαρέθηκα να τραβάω κουρτίνες να μην βλέπω να μην με βλέπουν, να βλέπω στον ύπνο μου χαμένα πρόσωπα, τις μνήμες οικείες, επώδυνες, περνάει ο χρόνος; Περνάει Goa και μαζί του πεθαίνεις και εσύ…