Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο ταλέντο για να πληγώσεις κάποιον.

Ούτε καμία μαγκιά για να το παραδεχτείς.

Όλοι το κάνουμε.

Απλά κάποιοι κολλάμε στο ότι μας πλήγωσαν και άλλοι στο ότι πληγώσαμε κάποιους.

Αντλούμε μια αρρωστημένη ευχαρίστηση και από τα δυο εξίσου.

  

Ερωτεύομαι ένα σπίτι. Ένα νεοκλασικό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Έχει όλα όσα θέλω. Τα έπιπλα που φαντάζομαι τα δωμάτια που χρειάζομαι τα βιβλία που αγαπάω.

Πολλά χρώματα, πολλή μουσική, γεμάτο αναμνήσεις  τέχνη αλητεία παλιά αντικείμενα και μια κουζίνα γεμάτη μπαχαρικά.

Μοιάζει με παράλια μόνο που έχει αυτά τα ψηλά παράθυρα που λατρεύω γιατί αφήνουν τον ήλιο να μπαίνει και να κάνει την σκόνη να χορεύει.

Το θέλω!

Αλλά είναι σε λάθος πόλη. Ευτυχώς γιατί θα έκανα τα πάντα.! Και δεν το λέω συχνά αυτό.

 

 

Η πόλη είναι υπερβολικά μικρή για να περπατάμε παράλληλα. Ούτε και αντίθετα το αντέχω. Περνάς από μέσα μου σαν χέρι μέσα από βροχή που πέφτει.

Και μένει στεγνό.

Περνάς και δεν σ αγγίζω καν. Μονάχα διαλύομαι.

Είτε βρέχει είτε όχι, είτε βράδυ είτε με φως, είτε με είτε χωρίς εμένα, το ίδιο ξεχνιόμαστε.