Είναι η πανσέληνος.

Είναι η θάλασσα.

Είναι η βροχή.

Είναι η άνοιξη.

Είναι οι ώρες αργά το βράδυ που δεν έχεις ύπνο.

Είναι κάποια βλέμματα.

Πιο καθαρά.

Είναι στιγμές

Οι στιγμές που θα ξέρεις ακριβώς τι σου λείπει..

Είναι τα  κύματα.

Είναι τα ψέματα.

Αυτά που λες.

Αυτά που θα πεις στους άλλους.

Σ εσένα.

Είναι η απουσία.

Που είναι εδώ.

Είναι που δεν είμαι εδώ, που δεν μπορώ να μείνω.

Που ακούω και γνέφω.

Που δεν ακούω καν.

Και που βαριέμαι εύκολα.

Τόσο εύκολα.

Που δεν παραδέχομαι.

Που δεν πρόκειται να παραδεχτώ.

Που με κουράζουν τα παιχνίδια.

Όλα τα παιχνίδια.

Που δεν μίλησα.

Που δεν μιλάω.

Που δεν πρόκειται να μιλήσω.

Που δεν ακούω.

Που δεν πρόκειται να ακούσω.

Που θυμώνω.

Που έχω τόσο θυμώσει.

Που δεν φαίνεται.

Που δεν δείχνω τίποτα.

Είσαι καλά;

Όχι καθόλου.

….δεν σου φαίνεται….

Είναι που ξέρω.

Όσα δεν είπα, δεν άκουσα και δεν θα πω.

Είναι που όλα αυτά μαζί.

Κάνουν ένα μεγάλο τίποτα.

Και τίποτα δεν είναι.