Γράφω πως φοβάμαι το αναπόφευκτο.

Μου «απαντάνε» αμέσως be afraid be very afraid.

Ξαφνιάζομαι.

Το σκέφτομαι λίγο και μετά όχι.

Όλα είναι ένα περίεργο déjà vu.

Πάω για βόλτα παίρνω εγώ το τιμόνι.

Στο πίσω κάθισμα ένα γεώραμα.

Déjà vu. Ηλίθιο μυαλό. Ψιλόβρεχε διάβαζες γεώραμα και μ άφηνες να οδηγώ και μου έκλεινες το ράδιο να μην ακούω μουσική.

Βαρέθηκα πάμε να φάμε κάτι.

Οι ημερομηνίες είναι ένα περίεργο πράγμα.

Ίδιες.

Τα μέρη είναι ίδια.

Ακόμη και κάποια από τα γεγονότα.

Θυμάσαι;

Όλα.

Την κάθε λέξη το κάθε τι.

Je ne t’aime plus, mon amour, Je ne t’aime plus, tous les jours

Δεν σ αγαπώ πια αγάπη μου, δεν σε αγαπώ πια κάθε μέρα.

Μου το μετάφραζε η Ρ και μου το εξηγούσε. Είχε πανσέληνο. 

Κουράζομαι απο όσα θυμάμαι. 

Έλα να δεις μια βιτρίνα.

Γελάω. Θυμάσαι; Που σε ρώτησα γιατί;

Φωνάζω, κουράστηκα πάμε σπίτι.

Όχι άλλες βιτρίνες.