Κάποτε τα έγραφα για να μην τα ξεχάσω.

Μετά τα έκρυψα να μην τα θυμάμαι.

Τώρα τα διαβάζω ξανά γιατί έτσι και αλλιώς δεν ξεχνιούνται.

Στις 3 πάμε κάπου αλλού;

Το μόνο που θα μ άρεσε θα ήταν μια βόλτα με το αμάξι αλλά ας πάμε σπίτια μας…

Και στην στροφή απλά δεν στρίβεις.

Ένα είναι το αγαπημένο μου μέρος εδώ…

Την πρώτη φορά που είχα πάει ένιωσα ότι μόνο εκεί ανασαίνω.

Είναι περίεργο αυτό που με πιάνει εκεί.

Σαν να πετάω και σαν να με βλέπω ταυτόχρονα.

Εκεί λοιπον, παντα εκεί.

Στις 5 μια μικρή δαγκωνιά και ένας ψίθυρος.

I want to kiss you…Γύρισε…Το ήθελα, το ήθελα πολύ καιρό τώρα…

Είναι ήδη πρωταπριλιά..

Και ότι πούμε και ότι κάνουμε είναι ήδη ένα ψέμα…

Και όποτε δεν είμαι καλά εκεί θα πάω.

Μαζί του όταν ήθελε να με καλοπιάσει.

Και άλλες φορές που με ρώτησαν που θα ήθελα να είμαι τώρα.

Και εχθές μόνο εκεί ανασαίνω.

Αγαπημένο μέρος τραγούδι κολλημένο που παίζει συνεχεία.

Η Δ. με μαλώνει σήμερα, μην εκμεταλλεύεσαι τους άλλους όταν δεν είσαι καλά…

Έχει δίκιο αλλά έτσι είναι.Ο πιο ισχυρός θα επιβιώσει.Και οτι δεν μας νοιάζει το πληγώνουμε ευκόλα.

Ανασαίνω και αντί να τα διώξω όλα από πάνω μου τα φορτώνομαι ξανά.

Έχω ξανάρθει πολλές φορές μετά τη πρωταπριλιά…μια Κυριακή που ξαπλώσαμε κοντά στο βράχο και έφτανε το κύμα επάνω και μας έβρεχε με κάποιον που πια δεν μου μιλάει και έχει δίκιο.

Ένα βράδυ πέρυσι την ανοιξη που ξαναθυμόμουν πως είναι να κρατάς κάποιου το χέρι. Και πως κάποιος που μπαίνει στο κόπο να θυμάται το αγαπημένο σου λουλούδι μπορεί να σε τσακίσει.

Ξημερώματα σε έναν καυγά χωρίς να μιλιόμαστε καθόλου στη διαδρομή.

Μαζί με έναν καφέ στο χέρι μόνο για 5 λεπτά και ας είναι μακριά το Σούνιο.

Δεν είναι όσα θυμάμαι εκεί πάνω είναι όσα θέλω να ξεχάσω.

Δεν είναι όσα μου λείπουν από παλιά είναι όσα μου λείπουν τώρα.

 -Θυμήσου να σου πω όταν φύγουμε πόσες λέξεις είπες σήμερα…

-Ξέρω sorry…