Ποτήρι διάφανο γεμάτο. Θέα από ψηλά…όλα τα κοιτάω έτσι. Μακριά και ξεκάθαρα.

Σκύβω να πιω και σε σκέφτομαι. Φοβάμαι. Απόψε δεν είναι ωραία βραδιά.

Το αισθάνομαι. Μια απόσταση που τώρα αρχίζει. Δεν ξέρω τι και πως, ξέρω τι νιώθω και δεν νιώθω λάθος.

Ποτήρι διάφανο γεμάτο κρασί… ή θα πιω μονορούφι ή δεν θα μεθύσω ποτέ.

Σιγά είναι μονάχα τα βήματα που κάνουμε προς τα πίσω.

Τι να σου απαντήσω σ αυτό που μου λες;

Δεν βλέπεις που τρέμω;

Και τι πρέπει να πω;

Δεν βλέπεις όσα θέλω; Δεν ακούς; Δεν τα νιώθεις;

Ποτήρι διάφανο…γεμάτο…πιο διάφανο από αυτό το ποτό δεν γίνεται…ή μονορούφι ή θα το χύσω όλο στο πάτωμα…από ψηλά σε κοιτάω…πόσο πιο χαμηλά να πέσω…πόσα να πω από αυτά που φοβάμαι…πόσο πιο πολύ να μεθύσω…πόσο να πετάξω πιο ψηλά σ αυτή τη φωτιά με αυτά τα κέρινα φτερά;

Ποτήρι διάφανο… σε βλέπω συνέχεια….και θέλω τόσο να πιω…

Αν απαντούσα…μάλλον αυτό που δεν είπα ήταν μόνο μια λέξη…διψάω…

  p.s δεν ξέρω πως το λένε αυτό το τραγούδι απο το 25 hour…θα το ακούω και αυρίο..ίσως…δεν εξαρτάται μόνο από μένα…