Από αυτό που θες να κανείς το αντίθετο.

Και όσο για αυτά που δεν λέγονται…ανείπωτα και λόγια μεθυσμένα

Όταν κοιμάμαι και έχω πιει ξυπνάω από τον πονοκέφαλο.

 Είδα στον ύπνο μου ότι μιλούσαμε. Πραγματικά μιλούσαμε. Και δεν φτάνει αυτό. Τόσο λίγο.

Σε κάποια τραγούδια ορμάνε αναμνήσεις. Σε ένα γυρίζει ένα ολόκληρο βράδυ. Το ξαναζώ με λεπτομερειες. Τι φορούσα, τι γιορτάζαμε, ποιοι ήτανε, τι είπαμε, τι ήπιαμε, τι ειπώθηκε, τι όχι.

Πιο έντονα θυμάμαι αυτήν την αίσθηση να κοιτάς και να κοιτάω συνεχεία αλλού για να μην κοιταχτούμε καθόλου. Δεν βλέπαμε τίποτε άλλο.

Φεύγοντας με τα ποτήρια από το μαγαζί στο χέρι στην έξοδο να περιμένουμε τους άλλους.

 -Ποιος θα σε πάει σπίτι;

Ακούγεται το «Μείνε» και έχω θυμώσει. Σε κοιτάω.

«Μείνε και αυτό το βράδυ…»

-Φύγε! -

Να σε πάω εγώ;

-Θα έρθετε σπίτι να φάμε τα υπόλοιπα από το πάρτι;

-Εγώ όχι νυστάζω

 -Έλα!

-Έλα ρε μαλακά και εσύ! Με ποιον θα φύγεις;

-Φύγε!

«Μείνε και αυτό το βράδυ…»

-Φύγε!

Πας να μου πιάσεις το χέρι μπροστά σε όλους

-Μείνε…

-ΦΥΓΕ!

Δεν το φωνάζω το τραγουδάω με τα χείλη.

-Ρε παιδία τα ποτήρια θα μας τα αφήσετε στο μαγαζί;

-Θα έρθεις;

-Θα πάω μια βόλτα στη θάλασσα

 -Με ποιον;

-Φύγε σε περιμένει

-Δεν θέλω να πας

«Μείνε και αυτό το βράδυ…»

-Δεν θέλω να μείνω μαζί σας θεατής

Φύγε και αυτό το βράδυ…

Καμία φορά τα μηνύματα έρχονται την κατάλληλη ώρα

Καμιά φορά τα τραγούδια ακούγονται σε λάθος στιγμές