Το Dogville δεν το είχα δει βαρέθηκα στα 5 πρώτα λεπτά.

Θυμάμαι όμως την πρώτη σκηνή που δείχνει το χώρο που ζει η Kidman.

Ζωγραφισμένο το σκηνικό με κιμωλια, ζωγραφισμενο το σπίτι με άσπρες γραμμές στο πάτωμα.

Εκεί μέσα ζεις εκεί μέσα κινείσαι.

 

Έτσι νιώθω.

Κάποιος έχει ζωγραφίσει τις άσπρες γραμμές που ορίζουν που περπατάω και που κινούμαι.

Που κοιμάμαι και που ξυπνάω.

Μέχρι που μπορώ να φτάσω και που είναι ο τοίχος που θα ακουμπήσω.

Το σιχαίνομαι αυτό.

Αυτά τα τετράγωνα αυτούς τους κύκλους αυτά τα ζωγραφισμένα στο χέρι τρίγωνα.

Θυμάμαι και κάποιες υποσχέσεις που έχω δώσει στον εαυτό μου.

Νέα λάθη ναι τα ίδια ποτέ ξανά.

Σβήνω τα πάντα, ότι έχει με κιμωλία γραφτεί σε μαύρο φόντο.

Και μένει μονάχα μια γραμμή.

Αυτή στην οποία ισορροπώ.

Αν δεν πέσω  τελικά το μόνο που μένει να ρωτήσω,

Είναι αν φτάνει κάπου…

  

p.s γιατί είναι άλλο να ζούμε αυτό που λέμε επιλογές μας και άλλο οι επιλογές μας απλά να βολεύουν κάποιους