Όσο ήμουν στην (οκ στο Πάντειο) έκανα παρέα με τον Αντώνη

Έναν από τους ελάχιστους άντρες που είχε η σχολή (οκ πανεπιστήμιο) τότε,
όλες οι υπόλοιπες ήταν Ολίνες, Ελίνες, Αλίνες, Έλενες, Λένες κτλ.

Καμία δεν θυμόμουνα ποτέ.

Ο Αντώνης δήλωνε τότε ερωτευμένος μαζί μου.

Βέβαια είχε την ειλικρίνεια να μου πει ότι ήταν επειδή ήμουν η μόνη που της την έπεσε και δεν του είχε κάτσει.

Ένα βράδυ είχαμε πιει στο τότε Χρωμοτρόπειο,

και μετά φιλιόμασταν στο παγκάκι στο πλάι του παλιού κτιρίου.

Εγώ τότε με σοβαρή σχέση και καλά το έπαιζα ιστορία.

Κάποια στιγμή που έφυγα μου είπε την άλλη μέρα:

Κοιτούσα να δω αν θα γυρίσεις

Αν γύριζες θα σήμαινε ότι ήθελες να μείνεις

Αν όχι ότι δεν σε νοιάζει

 

Φεύγω γρήγορα

Δεν νοιώθω ότι έχω τσακωθεί

Έχω όμως.

Σταματάω να περπατάω όταν μου κόβεται η ανάσα

Θυμάμαι τον Αντώνη

«Aν δεν γυρίσεις να κοιτάξεις σημαίνει ότι δεν σε νοιάζει»

Γυρίζω αλλά δεν είναι κανείς…