Αν έσβηνες, αν άλλαζες, αν ευχόσουν…

Τι θα έσβηνες; Τι θα άλλαζες; Τι θα ευχόσουν;

Δεν θα έσβηνα… τα πόνεσα τα λάθη μου φέτος, τα έκανα φίλους.

Τα φίλησα στο στόμα και κλέψανε το καθένα και ένα μικρό κομμάτι του χρόνου μου.. το έδωσα. Το χάρισα. Το σκόρπισα σ άνεμους που λέγανε το όνομα μου. Και αυτό χαθηκε, διαλυθυκε πολύχρωμο πυροτέχνημα και σύννεφο που ίσως γέννησε και βροχή.

Στιγμές στιγμές γυρίζει πίσω ο χρόνος και σφυρίζουν οι άνεμοι και καμιά φορά κρυώνω κιόλας. Μικρές στιγμές ανατριχίλας που κάνουν τα χέρια να τυλίγονται μόνα τους και να αγκαλιάζουν το σώμα.

Αν άλλαζα…δεν θα τις έσβηνα τις χαμένες στιγμές.

Εμένα θα άλλαζα.

Θα με έκανα …less sentimental. Αλλά από πριν. Γιατί δεν αρκεί να λες ότι δεν νοιάζεσαι πρέπει και να είναι αλήθεια… δεν φτάνει να λες δεν πονάω. Πρέπει να μην αισθάνεσαι. Πριν την πτώση.

Πρέπει πριν χρειαστεί να σβήσεις οτιδήποτε να έχεις φροντίσει να μην γράψεις και τίποτε.

Πρέπει πριν αναζητήσεις μια αγκαλιά να έχεις φροντίσει να εξαφανίσεις την ανάγκη της.

Αν αλλαζα; Σαν να ρωτάς για τι από όλα μετανιώνω. Περίεργη ερώτηση για μένα ειδικα. Πολλες ερωτήσεις έχω αφήσει αναπάντητες φέτος.

Τι θέλω; Τι εύχομαι;

Δεν θα το γράψω… τι έκπληξη!

Δεν είναι γράμμα προς τον Santa αυτό και εγώ δεν ήμουν τόσο καλό παιδάκι φέτος.

Τι εύχομαι;

Ποιος επιμένει; ποιος χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και ζητάει διάλογο;

Ποιος τολμάει;

Τι θέλω;

Θέλω να κατέβω λιγάκι πιο χαμηλά απόψε.

Πιο χαμηλά από εκεί που με έχω κρύψει.

Να μπω στο σώμα που φέτος μιλούσε, γελούσε έλεγε ψέματα, κοιτούσε στα μάτια. Να αγγίξω όλες αυτές τις στιγμές που σκόρπισα. Να σφίξω το χέρι μου να γίνει χούφτα να κρατήσει και να μην γλιστρήσει καμία ανάμεσα.

Να το φέρω στα μάτια μου γεμάτο σταγόνες και να κάνω ότι κλαίω.

Γιατί θα έπρεπε… ισως.

Γιατί θα μπορούσα αν με άφηνα

Γιατί το αξίζουν.

Γιατί ήταν λύπη, ήταν θυμός, ήταν αγανάκτηση, ήταν απογοήτευση, ήταν πολλά… ήταν μέσα μου.

Ήταν πουθενά. Άρα παντού.

Δεν φοβήθηκα καμία λέξη πριν την γράψω. Δεν φοβήθηκα και αντίδραση. Δεν με ένοιαξε ούτε αυτό το απλό βλεφάρισμα των ματιών. Το βλέπω.

Δεν με ένοιαξε καμία από τις στιγμές που έφυγαν γιατί σε καμία δεν ακούμπησα.

Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου.

Ότι δεν περιμένω τίποτα από τις στιγμές που θα έρθουν

No wishes.

Φιλιά σε όλους όσους υπομένουν το μαρτύριο και με διαβάζουν.

Ας πρόσεχαν καλύτερα από εμένα…